Commercial review: Auping, Nederlandse Loterij, Amnesty International, DubbelFrisss

Sport, laten we het daar eens over hebben. Liefhebber of niet, je kunt er niet omheen dit jaar en het levert de nodige inspiratie voor de televisiemakers en de communicatie-industrie.

Geschreven door
Gérard
Ghazarian
Sport, laten we het daar eens over hebben. Liefhebber of niet, je kunt er niet omheen dit jaar en het levert de nodige inspiratie voor de televisiemakers en de communicatie-industrie. Hoe onderscheid je je als merk? Gelukkig is er tussen de slow mo closeups, gespannen bicepsen, gespannen gezichten, gespannen broekjes, razendsnelle edits en een Christusbeeld ook ruimte voor … rust. Auping als 'Sponsor van Rust' vind ik een gouden vondst. Rust is immers net zo belangrijk als de prestatie en het een kan niet zonder het ander. Topsporters die je product op deze manier endorsen: relevant, herkenbaar, sympathiek. Kortom, topcombi.

Nederlandse Loterij

“Nederlandse Loterij, met onze opbrengst steunen we doelen in sport en bewegen,” vertelt ons de voice over. Mooi doel, mooie introductiecommercial, lekkere muziek, al is het voornaamste doel natuurlijk om de rijen te sluiten voor buitenlandse online goksyndicaten. Dat is echter geen  boodschap waar de recreatiegokker een fijn gevoel van krijgt. Deze introductiecommercial wil ons wel dat fijne gevoel te geven, het gevoel van winnen, bewegen, meer kunnen dan je denkt, samen naar de overwinning. En jij, loterijspeler, levert hier een geweldige bijdrage aan: high five! (die had van mij overigens wel een paar keer in closeup en slow mo in beeld gemogen)

Wat ik echter mis in deze commercial is de endorfine, het euforische gevoel dat je kunt beleven na sportieve inspanning, de uitbundige gekte die je ziet en ervaart na een overwinning. Het is er wel, maar niet echt. Ik mis kleur, de Coca Cola Joy. Er hangt een enorme grauwsluier over deze film. Een calvinistisch lichtfilter waardoor de beelden nooit écht gaan spetteren. Mensen lachen in beeld, maar het gevoel van krasloten in een sneu tabakswinkeltje ligt er als een waasje overheen. 

Amnesty International

Amnesty vraag aandacht voor het disproportionele politiegeweld in Brazilië middels een knappe film. De kijker wordt hiermee opgeroepen om een petitie te tekenen. Misschien in het licht van de O.S. een wat voor de hand liggend concept, maar het komt de herkenbaarheid zeer ten goede en is op z’n minst mooi geëxecuteerd (al is dit woord in deze context misschien niet helemaal gepast). Of je nu in het stadion op de baan staat, of buiten op straat, je moet rennen alsof je leven ervan afhangt en dat is buiten het stadion blijkbaar vaak letterlijk het geval. Even denk je nog ‘vreemd startpistool’. Al snel zie je angst in ogen in plaatse van de wil om te winnen. Armen gaan niet omhoog in euforie aan de finish, maar omdat dit definitief het einde is. Film laat de minder zonnige kant van Brazilië zien, alwaar de politie alle records breekt in het liquideren van burgers. Intrigerend en confronterend, en dat is precies wat het moet doen.

DubbelFrisss

Als laatste even geen sport, of is paintball een sport? Geen idee. Karten in elk geval wel, want dat is het Calvé pindakaas-begin van Max Verstappen. OK, we zien een meisje op een circuit vertwijfeld van links naar rechts staan kijken, de keuzestress van een 16(?) jarige. Zij twijfelt blijkbaar tussen een wat kleurloze verzameling attributen met een bord 'paintball' erboven (wie herkent dat in 36 frames?) en een kart op een standaard, waarvan ook wordt verwacht dat je dat als kijker in ca. 36 frames herkent. Uit het niets verschijnt een super chill mannetje in een super chill gekleurd pak, dat het meisje aanspreekt. Kiezen hoeft niet het kan allebei, is zijn boodschap (lieverd?). Vervolgens zit het meisje in een kart met een paintballgeweertje en schiet al rijdend op een passerende kartrijder. Bent u er nog? Fruit Drink en Ice Tea zitten nu samen in één pak DubbelFrisss zo blijkt in het packshot. Tja, schiet mij maar lek... Ik ben geen 16 meer, da’s duidelijk.  

Terug naar boven