Commercial review: Rabobank, Verspillingsfabriek, Bont voor Dieren

Laat ik beginnen met de Rabobank.

Geschreven door
Gérard
Ghazarian
Laat ik beginnen met de Rabobank. De alom aanwezige bouwgettoblaster, die normaal afgestemd staat op Slam FM of 100% NL, doet voor de gelegenheid een slow versie van een kerstklassieker. Het eerste wat in me opkomt is: wat een treurnis, klussen tijdens de kerstdagen.

Kou, vocht, troep, sjouwen, geklooi in het (vroeg)donker, zo’n kerst gun je niemand. Nieuw huis of geen nieuw huis. Ik raak ook de kluts kwijt, want wie klust nou waar, en bij wie? De samenhang ontgaat me. Deze Doe-Het-Zelf-Kerst leidt gelukkig wél tot een gevoel van verbondenheid. De kerstgedachte zit soms in een afhaalpizza met je vrouw en kinderen bij kaarslicht aan de Workmate, een nieuwe mengkraan onder de afplakboom, of samen je gesloopte badkamer in een feestelijk verlichte afvalcontainer dumpen. Al met al een leuke invalshoek, verpakt in een verwarrende executie, maar om hiermee te beweren dat deze mensen dankzij een Rabobank hypotheek “de mooiste feestdagen die ze zich kunnen wensen” hebben, nou nee. Ik denk dan, misschien had je iets minder streng moeten zijn met je overbruggingshypotheek.

Verspillingsfabriek

Om te beginnen is de Verspillingsfabriek natuurlijk een fantastisch initiatief. Waarom zou je immers groenten weggooien die er net even iets anders uitzien, of niet aan de selectiecriteria van de supermarkten voldoen, omdat ze bijvoorbeeld niet in een standaard supermarktverpakking passen. Zonde. Daar zullen we het allemaal over eens zijn. 

De Verspillingsfabriek brengt hier verandering in, zij maken Barstensvol: soepen en sauzen gemaakt van the misfits and the crazy ones. Maar jongens, kan het niet wat  smakelijker in beeld gebracht worden? Je verkoopt eten, dus maak het al lekker in beeld. Met een paar dikke vingers die spinazie in een smoezelige juicer proppen, wek je niet echt de eetlust op en het draagt niet bij aan je kwaliteitsclaim. Dat de verpakkingen worden gedrukt met natuurlijke kleurstoffen gewonnen uit diezelfde groenten, is zeker het vermelden waard, maar drukinkt en soep, wat blijft er dan hangen in het hoofd van de consument? Tip van de mediaman: maak er alsjeblieft twee films van.

Bont voor Dieren

Wanneer hield de liefde op? Intrigerende vraag als je kinderen liefdevol hun (huis)dieren ziet aaien, knuffelen en verzorgen. Geen woord voice-over, de muziek en het beeld zijn intrigerend en veelzeggend. Je voelt op je sloffen aan dat er iets staat te gebeuren. De subtiliteit waarmee het kantelpunt in de film is ingevuld, is knap gevonden. Een close up van een zachte aai over een poezelige vacht, waar een kleerhaakje uitsteekt. Film eindigt in een spitscreen van een jongen en een meisje in een winterjas met bontkraag. De boodschap is duidelijk: wanneer hield de liefde op? Realiseer je je dat jouw bontkraag vóór dit droeve lot nog een levend dier was? Afzender: Bont voor Dieren. Lamp? Het hikt er tegenaan zou ik zeggen.

Maar toch, kweek je met deze film begrip bij de gehele doelgroep? (Moet je overigens een merk specifiek laten zien?) Dat denk ik eerlijk gezegd niet. De metafoor zal grote groepen niet raken, al was het maar omdat het hebben van huisdieren niet overal even natuurlijk is. Daar gaat de emotionele lading, en dus een deel van de boodschap, grotendeels aan voorbij. Bij deze een pleidooi voor meerdere invalshoeken voor één boodschap.

Dit waren mijn laatste reviews voor dit jaar. Ik wens iedereen fijne kerstdagen en een gezond en inspiratievol nieuwjaar toe.

Terug naar boven